Reisverslag van onze 5-daagse trip naar the Farnes. Deel 4: Holy Island, Lindisfarne

bew_E.V._2015_06_27_285

Op de laatste dag van onze reis hebben we lekker uitgeslapen. Na een wederom heerlijk Engels ontbijt, moesten we stipt om 9 uur met onze bagage de bus in. Vandaag stond Lindisfarne, oftewel Holy Island op het programma. Dit is een eiland voor de kust van de grens Schotland/Northumberland en je kan deze alleen via een hoog geleden weg bereiken bij eb. We moesten zorgen dat we voor 10 uur op het eiland waren, anders zou de weg onder water staan en zouden we moeten zwemmen naar het eiland.

Op het eiland aangekomen, zijn we eerst door het dorpje Lindisfarne Village geslenterd. Een leuk piepklein dorpje met leuke winkeltjes, restaurantjes, een winkel van National Trust, kleine musea en art gallerys. En een rode kater die je vanachter zijn raam toegang tot het dorp verschafte. Gelukkig mochten wij door.

bew_E.V._2015_06_27_132

Het was lekker warm, de thermometer in het dorp gaf 22 graden aan.

Ieder ging zijn eigen weg op het eiland, er was van alles te zien. Op het eiland is er behalve het leuke dorpje, een klooster, Lindisfarne Priory, gebouwd in 635, later geplunderd door de Vikingen. Verder is er een kasteel, Lindisfarne Castle, gebouwd op een steile klif in 1550, later gebruikt als fort, genaamd Beblowe Craig. Het kasteel ligt zo gesitueerd, dat waar je ook bent, je het overal ziet liggen. Je raakt er niet op uitgekeken, zo mooi is het. Je kan het kasteel ook van binnen bezichtigen, maar dat hebben wij overgeslagen. Er was buiten ook al zoveel te zien en het was heerlijk weer.

We zijn een tijdje blijven hangen op het strand, waar ze oude boten hadden omgekeerd en gebruikten als schuur. Een bijzonder gezicht. Ook lagen er veel oude bootjes op het strand. We keken onze ogen uit.

En tussen de bootjes door vlogen graspiepers, kneutjes, ringmusjes, rouwkwikstaarten, boerenzwaluwen en andere vogels.

Je had hiervandaan ook een prachtig uitzicht op het klooster.

Vanachter de duinen hoorde je in de verte de zeehonden huilen. Een mysterieus geluid. Ook boven op de duinen was genoeg te zien.

Daarna zijn we richting het kasteel geslenterd. Het blijft genieten.

Boven bij het kasteel een selfie gemaakt van ons.

bew_H.D._2015-06-27_780

Ook hier boven zat een graspieper uit volle borst te zingen.

bew_E.V._2015_06_27_299

Hieronder een filmpje van de zingende graspieper.

Langs het pad terug bloeiden de mooiste bloemen.

Beneden in de schaduw gewacht op de rest van de groep. Eenmaal in de bus terug nog een laatste foto van het strand door het raam.

Door het mooie landschap teruggereden naar Newcastle waar we om 4 uur aankwamen. Op de boot heerlijk op het dek gestaan toen we de haven uitvoeren de zee op.

E.V._2015_06_27_335

Daarna heerlijk pizzaatje gegeten, nog even op het dek genoten van wel 100 jan van genten die in het water doken en nageborreld met een groot aantal mensen van onze groep. Er stond een gitarist te spelen en de stemming zat er goed in,  vooral de liedjes van Elvis werden uit volle borst meegezongen (hoe kan dat toch?). Henk is nog met de pet rond gegaan en heeft de gitarist nog van een leuk extra zakcentje voorzien. Het was al nacht toen we onze hut opzochten.

’s Nachts ging er nog een luchtalarm af op de boot en heeft Henk ternauwernood een ramp kunnen voorkomen.

De volgende ochtend, 9.30 uur voeren we de haven van IJmuiden in.

We kunnen met een big smile terug kijken op een geweldige trip naar een fantastisch land met een hele gezellige groep en super georganiseerd door http://www.deltasafari.nl

GENIETEN met hoofdletters !!!!

Advertenties

Reisverslag van onze 5-daagse trip naar the Farnes. Deel 3: Sunsetcruise bij the Farnes

E.V._2015_06_26_1345

Na een heerlijke, snelle maaltijd Fish and Chips in een restaurant vlakbij de ronde punt in Seahouses te hebben gegeten, stond het volgende tripje al weer op de planning, the sunsetcruise. Een deel van onze groep was de avond ervoor ook al met deze cruise meegeweest, maar omdat het toen regenachtig en bewolkt was hebben wij op deze avond gewacht. Het weer zag er veelbelovend uit, we stonden alweer te popelen.

In de haven verzamelen om 20 uur, brood mee voor de vogels in de haven, in dit geval de spreeuwen en de kokmeeuwen, want de eiders lieten het afweten.

Klik op de foto’s voor een beter resultaat!

Het was eb en toen we de haven uitvoeren met de Serenity II met aan het roer een goedgemutste captain Andrew, zagen we de regenboog.

Al gauw lieten we Seahouses achter ons. In de verte een bui.

Vol verwachting klopt ons hart.

Het plezier en het genieten straalt er van af.

Het werd al gauw mooi, heel mooi!

We voeren vlak langs the Pinnacles, die wit zien van de vogelstront. Je kan goed zien hoe hoog het water komt. Deze steile kliffen zitten vol met tienduizenden zeevogels, vooral zeekoeten.

Hier een filmpje van Innerfarne, vol met zeekoeten en andere zeevogels:

Verderop zagen we jonge zeekoetkuikens zwemmen. Zij springen als ze oud genoeg zijn, met hun vader in zee en blijven daar de eerste jaren van hun leven. Dit noemen ze “Jumplings” . Dit gebeurd vooral ’s avonds omdat er dan geen meeuwen zijn die deze kuikens wel een lekker snackie vinden. Geweldig om te zien.

Hieronder een filmpje van een jonge zeekoet die gepushd wordt door zijn pappa, maar het doodeng vindt en toch nog niet durft te springen. Je hoort hem hard piepen.

En hier een zeekoetkuiken wat wel durft te Jumpen. Onder luid gejuich van onze groep op de boot springt de “Jumpling” in de koude zee. Hoogtepunt van de avond.

Daarna voeren we langs de rustende zeehondjes op Longstone Rock. We voeren zo dichtbij dat je ze bijna aan kon raken. Ze trokken zich niets van ons aan. Keken wat lodderig naar ons.

Hieronder twee filmpjes van de zeehondjes.

Ook Marko en Eva, de reisleiders van Deltasafari en de captain van de Serenity II, genieten met volle teugen.

De zon zakte lager en de omgeving werd oogverblindend mooi! Wonderschoon was dit. De ah’s en oh’s klonken op de boot en de camera’s maakten overuren.

Het liep al tegen tienen en langzaam voeren we weer richting Seahouses.

Op de terugweg hadden we veel plezier met elkaar fotograferen.

We voeren de haven in.

We bedankten Andrew hartelijk voor deze geweldige sunsetcruise. Henk sloot af met de legendarische woorden “thank you Andrew for showing us the dumpling”. We renden snel naar de kade, want de zon zakte heel snel onder. Ook Andrew sprong over de kademuur om deze prachtige sunset vast te leggen. Een wonderschone afsluiting van een wonderschone avond!

Ik eindig deze blog met wat zwart-wit foto’s.

Reisverslag van onze 5-daagse trip naar the Farnes. Deel 2: een dag midden op the Farne Islands

Toen we om 7 uur wakker werden na heerlijk geslapen te hebben in het hotel, hoorden we de regen tegen de ramen aan kletteren. Verdorrie, wat is dat nou? Dat hadden we niet besteld! Balen! Met Henk en Henry zijn we gauw door de regen naar de supermarkt gerend, om wat sandwiches voor onderweg te kopen. Terug in het hotel zijn we meteen aangeschoven aan het Engelse ontbijt. Mmm smullen. En jawel hoor, het werd lichter en lichter en uiteindelijk droog. Met een goed humeur, onwijs veel zin, camera’s, statieven, alle soorten lenzen, volle en reserve accu’s en een tas vol lege geheugenkaartjes gingen we naar de haven waar Andrew, onze captain van the Serenity II al op ons stond te wachten.

bew_E.V._2015_06_26_479

Al gauw voeren we de haven uit, de zee op. Voor ons lagen de Farne Islands.

kaartje

We zouden in de ochtend op Staple Island landen (ja ook met een boot land je), daarna een tocht rond alle eilanden en daarna 2 uur naar Innerfarne. Op weg naar Staple Island vlogen algauw de zeekoeten, alken, puffins, kittiwakes (3-teenmeeuwen) en noordse stormvogels voorbij. We zagen zelfs wat jan-van-genten. Ook rondom de boot zwom van alles.

Algauw waren we op Staple Island, het was nog steeds droog, wel een beetje grijs, maar heerlijk fotografeerweer. Op Staple Island mochten we 2 uur blijven, maar omdat we er iets eerder waren was het bijna 2,5 uur. In tegenstelling tot Innerfarne waar je vlonderpaden hebt, moet je hier voornamelijk over rotsen lopen. Het was behoorlijk glad, dus oppassen.

Als je op de foto’s klikt, krijg je een groot formaat te zien

Op dit eiland broeden geen sterns, en er zijn ook veel minder meeuwen dan op Innerfarne. Het was een Eldorado hier. Puffins vlogen vlak over je heen en liepen aan je voeten en op de rotsen vlakbij zaten zeekoeten en alken bij elkaar. We keken onze ogen uit en onze camera’s ratelden achter elkaar door.

Alken:

Zeekoeten:

Puffins, oftewel de papegaaiduikers:

Kuifaalscholvers:

Kittiwakes, oftewel drieteenmeeuwen:

De uren vlogen voorbij en we zagen de Serenity II alweer aankomen.

Eenmaal op de boot, voer Andrew langs alle eilanden. Hij vertelde van alles met zijn leuke Schotse accent (waar we de helft niet van verstonden) over de eilanden en de zeevogels

We kwamen langs eilanden met zeehonden.

Langs Brownsman Island, een gestrande boot en andere mooie landschappen

Boven vaste land zag het er dreigend uit. Voor de zekerheid trok Henk zn cape aan. Maar het was niet nodig gelukkig.

En toen kwamen we aan bij Innerfarne, het drukste en meestbezochte eiland. Hier broeden naast de puffins, zeekoeten, alken, eidereenden, kuifaalscholvers en kittiwakes ook noordse sterns en grote sterns. Alle sterns hadden jongen, dus het was weer aanvalluh….

Ons geluk kon niet op toen Andrew zei dat we pas om half 5 terug moesten zijn bij de boot. Dus bijna 3 uur op dit eiland! YES!!!

Van de foto’s gemaakt op Innerfarne heb ik hieronder een selectie gemaakt. Ga onderuit zitten, pak er een drankje bij en geniet…..

We beginnen met de noordse sterns, ze hebben volop pullen:

Maurice de Graaf, één van onze medereizigers, maakte deze foto van Harry die een Noordse stern aan het fotograferen is.

Op deFoto

En dit is de foto van Harry, de stern van de andere kant:

H.D._2015-06-26_2303

Hier een filmpje van de Noordse stern (let vooral op het geluid):

Ook zit er midden op het eiland een grote stern-kolonie. De grote stern, ik denk toch wel mijn favoriete stern, heeft ook volop pullen

ook hier heb ik een filmpje van gemaakt (let ook hier weer op het geluid)

Overal op het eiland zag ik deelnemers van onze groep rondstruinen, zitten en liggen.

Hier zijn Harry en ik aan het fotograferen.

Harry en ik

Marko en Eva van Deltasafari, waren hier al voor de 10e keer, maar genoten nog steeds met volle teugen.

Ook hier volop zeekoeten. Ook de minder voorkomende gebrilde zeekoet.

En natuurlijk alken.

Ook broeden hier kokmeeuwen.

En kuifaalscholvers.

Maar toch blijft de puffin de publiekslieveling.

Hier 3 filmpjes van de puffins:

De kittiwake liet zich drijven op de wind

Wat is het hier mooi

Hier een filmpje van het eiland

Wat een luxe om zomaar 3 uur op dit prachtige eiland te mogen rondlopen. Je kon relaxed wandelen en het hele eiland verkennen op je gemak. Iets wat we de voorgaande jaren niet hebben kunnen doen, omdat we maar een uur op het eiland waren #stress

Maar om half 5 moesten we toch echt weer van het eiland af zijn. Vol indrukken en met volle geheugenkaartjes voeren we terug naar Seahouses.

bew_E.V._2015_06_26_1051

Moe maar voldaan zaten de drie H’s nog na te genieten van deze mooie dag

de 3 H's

de 3 H’s

Reisverslag van onze 5-daagse trip naar the Farnes. Deel 1: St. Abbs Head in Schotland

Na al twee keer met de weekendtrip van Deltasafari.nl te zijn meegeweest naar the Farnes, wilden we weleens wat langer op de eilanden verblijven. Met de weekendtrip mag je tenslotte maar één uur op het eiland Innerfarne doorbrengen en met de 5-daagse 2 uur op Innerfarne en 2 uur op Staple Island, plus een sunset-cruise rond de eilanden. De beslissing was dus snel gemaakt en met onze vrienden, Henk en Henry, hebben we deze reis geboekt. Vanaf november 2014 uitgekeken naar deze trip en op 24 juni was het eindelijk zover. De weersvoorspellingen waren gunstig, we hadden er zin in!

Woensdag 24 juni om half 4 ingecheckt op de King Seaways van DSDF. Na een korte breefing van Marko van Delta Safari en een interessante lezing van de gids Michaël wisten we wat ons te wachten stond de komende dagen.

IMG-20150630-WA0005

Michaël heeft een mooie ppt gemaakt

Daarna hebben we ons vermaakt op het seaview-dek. Om 21 uur hadden we een gezamenlijk dinerbuffet, waarvan we gesmuld hebben. Na een afsluitend biertje/cider/wijntje in de bar hebben we onze hut opgezocht. Na een rampzalige, erg korte nacht (de hut was bloedheet, de boot deinde behoorlijk, alles kraakte in de hut en tot overmaat van ramp hadden we een buurman die groot fan was van Elvis en de hele nacht meezong met zijn Elvis-cd) stonden we, ietwat geradbraakt, om 5 uur ’s ochtends alweer op het dek. Hopende op een mooie zonsopkomst en wie weet dolfijnen. Er waren al meer mede-reizigers op het dek en met z’n allen speurden we de zee af naar dolfijnen en zeevogels. De zon kwam op en de eerste jan-van-genten vlogen voorbij. Ineens was er rumoer aan dek en jawel hoor…witsnuit-dolfijnen achter de boot! Wow, wat was dat gaaf!

(Klik op de foto’s voor een groot formaat)

De witsnuitdofijn is een middelgrote, zwaargebouwde, bonte dolfijn. De sikkelvormige rugvin is hoog en opvallend. Kenmerkend is het lichtgrijze rugzadel en de lichtgrijze veeg over de flank die onder de rugvin langs omhoog loopt tot over de kop ter hoogte van het blaasgat. Witsnuitdolfijnen hebben een korte, wittige (maar soms ook grijze!) snuit, zwarte flippers en rugvin en een zwarte staart. Volwassen dieren hebben een gemiddelde lengte van ongeveer 2.40 meter (minimaal 1.2m, maximaal 3m). Witsnuitdolfijnen zijn onstuimige zwemmers en surfen graag op boeggolven van schepen, maar meestal niet veel langer dan enkele minuten. De witsnuitdolfijn is een soort van open zee. Ze komen in het Noordelijk halfrond voor in wateren met temperaturen tussen de 6 en 20 graden Celsius. In de Noordzee is het veruit de talrijkste dolfijnensoort. Vooral op 10 tot 50 km afstand van de kust is deze het meeste waar te nemen. Tijdens de voortplantingsperiode (mei-september) zwemmen witsnuitdolfijnen dan ook door de meer voedselrijke delen van de Noordzee. Over het algemeen liggen deze in het Britse deel van de Noordzee, waarvan de grootste aantallen zich in Schotse wateren ophouden, maar soms zie je ze ook voor de Nederlandse kust. In de Noordzee bestaat het grootste gedeelte van hun voedsel uit makreel, haring, kabeljauw, wijting en inktvis.

Om 7 uur hebben we even snel, maar heerlijk ontbeten, om daarna gauw weer aan het seaview-dek te gaan staan. We wilden niets missen. Naast de vele jan-van-genten, zeekoeten en meeuwen zagen we nog wel bruinvissen, maar helaas geen dolfijnen meer. Om ongeveer half 11 waren we in de haven van Newcastle, Upon-Tyne. Het voelde vertrouwd om deze haven nu al voor de derde keer binnen te varen. Gauw de bagage gepakt en van de boot af. Opvallend was dat bij de douane zwaar bewapende politieagenten rondliepen, dit had ik hier nog niet eerder gezien. Buiten stond de bus al op ons te wachten en reden we in anderhalf uur door het prachtige landschap naar St. Abb’s Head in Schotland, net over de grens.

IMG-20150630-WA0010

Eerst hebben we wat gegeten en gedronken in de haven van St. Abb’s, een klein, lieflijk vissersdorpje. We vermaakten ons in het dorp met de pullen van de zilvermeeuw die daar op de daken broeden. Ook had je in het dorpje een prachtig uitzicht over de baai en de kliffen. Op de kliffen van St. Abb’s Head broeden o.a. noordse stormvogels, kuifaalscholvers, zeekoeten, alken, drieteenmeeuwen en 4 paartjes papegaaiduikers. Bovenop de kliffen, op het glooiende landschap vind je o.a. de veldleeuwerik, graspieper, geelgors, fazant en de rouwkwikstaart. Deze laatste vogel komt hier algemeen voor. De gewone witte kwikstaart zoals wij hem kennen is vrij zeldzaam hier. In tegenstelling tot onze witte kwikstaart die wegtrekt in de winter, overwintert de rouwkwikstaart (door Henk algauw de funeral wagtail genoemd) gewoon in Engeland. Ook vind ik de vogels hier minder schuw als bij ons in Nederland. Je kon een grote rondwandeling maken, maar wij zijn voornamelijk langs de kliffen gebleven. Wat een vergezichten, ongelooflijk mooi! Het weer was af en toe een beetje regenachtig, afwisselend met zon en wolken, maar een heerlijke zachte temperatuur. Hieronder een korte impressie van dit betoverend mooie gebied.

(Klik op de foto’s voor een groot formaat)

Hieronder een filmpje va het landschap

Om 4 uur zijn we naar ons hotel in Seahouses gereden, de Bamburgh Castle Inn (http://www.bamburghcastlehotel.co.uk/) . Een schitterend hotel met uitzicht op de Farne Eilanden. Na het inchecken hebben we wat door het haventje van Seahouses gewandeld. Hier zijn altijd veel spreeuwen en eidereenden te vinden.

(Klik op de foto’s voor een groot formaat)

De eiders hadden jongen en kwamen direct  op ons af.

Hier een filmpje van de schattige eiders:

Een gedeelte van onze groep is meegegaan met de sunset-cruise. Maar omdat het nogal bewolkt was, zijn wij lekker gaan eten in het hotel en hebben we daarna een biertje en cider gedronken in het hotel. De sunset-cruise was om 9 uur weer terug in het hotel en ze zaten nog maar net aan het bier enthousiast te vertellen wat ze allemaal gezien hadden of Eva, de reisleider riep hard: “dolfijnen!”. En ja hoor, diverse groepen tuimelaars zwommen net voor de kust langs, schitterend om te zien. Daar moest natuurlijk op geproost worden.

Deel 2 van deze blog zal gaan over de Farne Isles

de bessenbaron

bew_E.V._2015_01_31_589

 

De pestvogel, wie kent hem niet. De schoonheid onder de vogels. Ieder najaar is het weer een verrassing, komen ze wel….komen ze niet….de pestvogels! Deze prachtige gekuifde, mooi gekleurde zangvogel, afkomstig uit de taigabossen van Scandinavie en Rusland mag ik heel graag zien. Alleen die naam, pestvogel vind ik eigenlijk een belediging voor deze beauty. Zo dacht men vroeger van de pestvogel, dat het toch geen toeval kon zijn dat er nogal eens een pestepidemie uitbrak nadat in de winter grote zwermen gekuifde vogels, die men anders zelden of nooit zag, in de buurt van de huizen waren gesignaleerd. Niemand kon toen nog weten dat die eigenlijk zo vreedzame vogel niets met die gevreesde ziekte te maken had, maar door voedselschaarste in zijn noordelijk woongebied uitzwermde naar zuidelijker streken. Er is een Boheems schilderij uit ca. 1360 waarop Madonna en het kindje Jezus met een pestvogel in zijn hand afgebeeld staan. Kort daarvoor werd de streek geteisterd door de pest. Toch is het deze onwetendheid geweest, die er de oorzaak van is geweest, dat de vogel in Nederland de naam pestvogel kreeg toebedeeld. Ook zouden pestvogels oorlog brengen. Toen in 1618 de Dertigjarige Oorlog uitbrak, verschenen er pestvogels op het strijdtoneel. Men noemde ze ‘Kriegsvögel’. De Engelsen noemen hem “Waxwing”, wat zoiets  betekent als “met zegelwas bedrukte vleugel”. Deze naam klinkt al een stuk vriendelijker. Besvogel, Bessenpikker of Bessendief zou een mooiere naam zijn. Iemand noemde hem eens “Bessenbaron” wat ik eigenlijk wel de allersjiekste naam vind.

nou maak die foto nou

 

 

 

 

 

 

Pestvogels zijn vogels van de noordelijke bossen en houden zich bij voorkeur op in dichte naaldbossen met hoge bomen en een onderbegroeiing van besdragende struiken. Daarnaast worden ze ook regelmatig gesignaleerd aan de randen van moerassen en aan de oevers van rivieren, mits daar maar voldoende insekten aanwezig zijn.
Pestvogels zijn in staat om buitengewoon strenge en lange winters rond en boven de poolcirkel te overleven.
Maar als er in het hoge noorden weinig bessen te vinden zijn, zakken de pestvogels af naar het zuiden en komen ze nog wel eens bij ons terecht. Feilloos weten ze de bessenstruiken te vinden in onze woonwijken. Ik vraag me altijd af hoe dat werkt bij de Bessenbaron. Beleggen ze een vergadering, waarin het agendastuk “bessen zijn op” besproken wordt en dan op de tomtom een land wordt gezocht waar veel bessen zijn? Om dan vervolgens massaal de grens over te trekken? En dan vliegen ze boven ons bessenlandje, naar beneden kijkend, de sappige rode besjes aan de struiken in onze woonwijken blinken ze tegemoet en dan besluiten ze daar een tijdje te blijven om zich tonnetje rond te vreten en dan vervolgens op zoek te gaan naar de volgende plaats met sappige bessen? Wie het weet mag het zeggen.

In ieder geval zijn er jaren bij waarin er ware invasies zijn van de pestvogels. In winter 2006 werden er meer dan 8000 waargenomen en in winter 2010/2011 meer dan 3500 exemplaren. Grote groepen vliegen door naar Belgie en Frankrijk, gelukkig blijven er ook veel in ons land hangen. Zelden komen ze voor beneden de grote rivieren, maar soms zijn ze ook in Zeeland (in 2010 en 2012 grote groepen in Middelburg, Vlissingen en Terneuzen), of zelfs in Zuid-Limburg te zien. De meesten zijn te vinden op de Waddeneilanden en in Friesland, maar ook langs de kust in Noord-Holland en Zuid-Holland worden ze veel gemeld. Toch komen er ook jaren voor dat er maar een handjevol worden gezien. Soms arriveren ze in oktober/november, andere jaren in januari/februari om in maart/april weer te vertrekken naar hun broedgebied, waar zowel man als vrouw pestvogel in mei komvormige nesten bouwen in bomen. De hoogte waarop deze nesten worden gebouwd varieert van 1 tot 6 meter. Als nestmateriaal gebruikt de pestvogel veelal grote hoeveelheden twijgen. Het nest wordt bekleed met mos en vezels, waaraan verder nog gras en veren zijn toegevoegd. Een legsel bestaat meestal uit 3 tot 6 eitjes.  De pestvogel heeft meestal 2 legsels in een jaar. De eitjes worden ongeveer 14 dagen door het popje bebroed. Tijdens die periode wordt ze door het mannetje op het nest gevoerd. De jongen worden vrijwel naakt geboren en worden door beide oudervogels grootgebracht. Vooral in het begin bestaat het voedsel van de jongen voornamelijk uit insecten (eiwitrijk!). Als de jonge vogels ongeveer twee weken oud zijn verlaten ze het nest en worden daarna nog enige tijd door beide ouders gevoerd. In de zomer eten de vogels voornamelijk insecten, maar in de herfst en winter bestaat het menu voornamelijk uit bessen.

ik kan niet kiezen

 

 

 

 

 

 

In winter 2012/2013 was het ook weer raak. In Barendrecht was zeker een groep van 80 vogels neergestreken, in Oostvoorne snoepten ze van de bessen aan de maretakken (ook wel mistletoe of vogellijm genoemd) en tot onze grote vreugde hebben ze tot in april op de Sallandse Heuvelrug zich vol gegeten van de vossenbessen. Vele middagen hebben we daar doorgebracht.

bew_E.V._2013_04_03_6021

 

 

 

 

 

 

bew_E.V._2013_04_03_6096

 

 

 

 

 

 

Winter 2013/2014 was weer extreem rustig, maar nu, begin 2015 is het weer raak. Alhoewel de eerder genoemde aantallen bij lange na niet gehaald worden zitten er toch wat groepjes van 5, 10 soms 15 in Oostvoorne, Julianadorp en Lelystad. We waren al in Oostvoorne geweest en hebben daar wat foto’s gemaakt.

hier kan je zien hoe stroperig de poep is van de bessen van de maretak

hier kan je zien hoe stroperig de poep is van de bessen van de maretak

 

 

 

 

 

 

 

 

 

even uitrekken

 

 

 

 

 

 

 

 

In Lelystad zat een groep van ongeveer 14. Dus op naar Lelystad.

mooi uitzicht

poetsen

 

 

 

 

 

de linkse

of de rechtse

 

 

 

 

 

kan er net bij

een kale pestkop

 

 

 

 

 

als je nog één stap dichterbij komt dan…

even een stukje verderop kijken

 

 

 

 

 

 

mooi

ik kijk m’n ogen uit hier

 

 

 

 

 

mooi zitten

kuifje

 

 

 

 

 

een boom vol

 

 

 

 

 

 

 

 

Het verschil tussen man en vrouw pestvogel is volgens mijn vogelgids als volgt, ik citeer: “het vrouwtje heeft een smallere gele eindband op de staart , iets minder en kortere rode wasachtige aanhangsels aan de armpennen, iets minder wit en geel aan het einde van de handpentoppen en een aan de onderzijde iets minder scherp afgelijnde zwarte keelvlek”. Maar ik vind het moeilijk te zien. Wat ik wel zie is dat ze in een mum van tijd de struiken leegeten. Dit is goed te zien op dit filmpje wat ik maakte in Lelystad.

Doordat de pestvogel geen mensen gewend is zijn ze over het algemeen niet schuw. Met hun trillende, rinkelend roepje zitten ze boven in de boom om dan met zijn allen tegelijk op de bessen te duiken. In een mum van tijd werken ze een veelvoud aan bessen naar binnen om die net zo hard weer uit te poepen.

bew_E.V._2015_01_31_653

klik op de foto

bew_E.V._2015_01_31_639

klik op de foto

 

 

 

 

 

bew_E.V._2015_01_31_598

klik op de foto

bew_E.V._2015_01_31_589

klik op de foto

 

 

 

 

 

bew_E.V._2015_01_31_591

klik op de foto

klik op de foto

 

 

 

 

 

E.V._2015_01_31_637

klik op de foto

E.V._2015_01_31_642

klik op de foto

 

 

 

 

 

E.V._2015_01_31_630

klik op de foto

E.V._2015_01_31_574

klik op de foto

 

 

 

 

 

Hieronder het geluid van de pestvogel (opgenomen door Ruud van Beusekom)

http://www.xeno-canto.org/26604

 

Mijn foto-avonturen van het jaar 2014…..

Wat een fantastisch jaar was 2014! Veel gezien en op de foto gezet. Kortom…. het was genieten. Het was het warmste jaar sinds eeuwen met een vroeg voorjaar, een warme, maar natte zomer, een mooi najaar met warme temperaturen tot begin november en in december toch nog een paar dagen sneeuw.

Ik dacht dat het misschien wel leuk was om een overzicht van dit fotojaar te maken. Ik zou zeggen, ga er lekker voor zitten, neem er de tijd voor en geniet, zoals ik ook dit jaar genoten heb van al deze mooie hoogtepunten.

Als je op de foto klikt dan krijg je hem in groot formaat.

Ik begin met de uilen. Over de dwerguil, sperweruil en sneeuwuil kan je in mijn blog “In de ban van de uil” meer lezen. Hieronder ook wat andere uilen van Nederland.

 

 

 

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

We hebben ook met regelmaat roofvogels gefotografeerd. Bij de bruine kiekendief hebben we heel wat uurtjes doorgebracht.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Er waren dit jaar behalve de bijzondere eerder genoemde uilen ook veel andere bijzondere soorten,  dwaalgast of doortrekkers in Nederland. We hebben weer de nodige kilometertjes gemaakt.

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

 

Begin maart kwamen de eerste adders al uit winterslaap.

Half maart werden we getipt over een paartje zwarte spechten die een nest aan het maken waren. Na lang zoeken vonden we het spechtengat en na uren tussen de bladeren hebben gelegen liet de specht zich eindelijk zien.

Half april waren de kievitsbloemen al te bewonderen, vroeger dan anders. Normaal ben ik niet zo van bloemen fotograferen, maar hier maakte ik graag een uitzondering voor.

Vanwege de warme winter en vroeg warm voorjaar waren de vogels al vroeg aan het baltsen en al gauw waren de eerste kuikens te zien.

We hebben diverse natuurgebieden bezocht. Hieronder een compilatie.

Arkenheem in het voorjaar, ik noem het altijd Gruttoland, maar ook veel andere (weide)vogels.

 

 

 

Brouwersdam, vooral in het najaar en de winter een El-Dorado voor de vogelliefhebber. Veel wintergasten en altijd zeehondjes. We gaan er graag en vaak heen.

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

In Engbertsdijksvenen bij Vriezenveen ook altijd leuk.

Op de bollenvelden in de NOP veel gele kwikstaarten op de tulpen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

In Drenthe deze prachtige grauwe klauwieren.

In Hengforderwaarden, in de uiterwaarden van de IJssel.

 

Vlakbij Boxmeer.

Op de Maasvlakte, een industriegebied, is altijd veel te zien. Vooral roofvogels vinden daar veel voedsel.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Bij Rijssen is “nieuwe natuur” ontstaan, genaamd Overtoom en Zuna.

Ooijpolder, onder de rook van Nijmegen.

Rietputten bij Vlaardingen, een klein gebied, maar een paradijs voor de vogels. Om baardmannetjes te zien moet je hier zijn.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Op Texel komen we graag en regelmatig. Hier is in ieder seizoen zoveel te beleven.

Ook in NP Weerribben – Wieden is het goed toeven.

In Groningen, bij het Zuidlaardermeer broeden oa veel bijzondere sterns.

 

De Zuidpier bij IJmuiden is vooral tijdens de najaarstrek een mooie plek.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

In wildpark het Aardhuis bij  Hoog-Soeren, vlakbij Apeldoorn is altijd wat leuks te zien. Vooral als er jonge wilde zwijntjes geboren zijn. Deze waren 3 dagen oud.

We hebben een jaarkaart voor de NP de Hoge Veluwe en maken daar dankbaar gebruik van.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Een paar keer per jaar logeren we op onze droomplek in Otterlo, op de Veluwe.